Nog een keer… en nog een keer… en nog een keer

Ik zit met een groepje kinderen in een lokaaltje. Ze hebben allemaal iets gemeen. Ze hebben een hekel aan fouten, pakken uit zichzelf niet zo snel verrijkingswerk, doen graag dingen die ze al kunnen en hebben een hekel aan oefenen. We werken over mindset. De kinderen weten inmiddels wat een vaste, fixed mindset inhoudt en wat een groei, growth mindset is. Vandaag laat ik 2 foto’s zien. De ene van een jonge Nick Vujicic en de ander van een jonge Antonie Kamerling. Ik laat ze eerst eventjes goed kijken en al snel heeft eentje het door: “Hé, hij heeft geen armen.” Ik knik en vertel kort en luchtig: “Klopt, dit jongetje heeft geen armen en geen benen en dit is een ander blij jongetje.” Ik stel de vraag: “Stel, je zou 1000 Nederlanders vragen welk kind volgens hen een gelukkiger volwassene is geworden, wat zouden de meesten dan zeggen?” Dit is geen moeilijke vraag voor de kinderen. Het lachende blije jongetje rechts. Waarom? Omdat de ander geen armen en benen heeft. Oftewel…. dat is vast geen fijn leven. Natuurlijk hebben de kinderen al wel in de gaten dat er vast meer aan de hand is. Ik laat ze dan ook meteen een filmpje zien over Nick Vujicic, de man zonder armen en benen. Ik lees de ondertiteling voor. De kinderen kijken stil, verbaasd ook. Ze zien de man grapjes maken op een podium, ze zien hem een telefoon opnemen en een bal ‘werpen’ met zijn ‘kippepootje’. Het ziet er moeilijk uit voor iemand zonder armen en benen, maar de man doet het handig en geconcentreerd. Dan komt het stukje waarin hij zich laat vallen op zijn buik. Hij vertelt, al liggend: “Wat als je valt en weer wilt opstaan, maar het lukt niet? Je kan het 100 keer proberen, maar wat als het 100 keer niet lukt? Ga je dan opgeven, maar dan? Dan is het klaar, het einde, je zult niet rechtop komen. Als je niet blijft proberen, zal het nooit gaan lukken.”

Ik zet het filmpje weer op pauze en zoek het juiste stukje film op. Wanneer ik ‘em weer aanzet, wordt het in het lokaaltje nog stiller dan het al was. We zien deze man zonder armen en benen, deze man die op de grond op zijn buik ligt, we zien hem het onmogelijke doen. Hij komt overeind! Op het moment dat hij rechtop ‘staat’ zet ik het filmpje weer stil. Ik zie aan de kinderen dat ze onder de indruk zijn. Ik benadruk nog een keer hoe onmogelijk dit eigenlijk is, maar dat deze man zoveel kan zonder zijn armen en benen. En dat allemaal omdat hij gewoon blijft proberen. Net zolang tot het lukt. Wat een inspiratie! Ik laat nog even kort zien hoe een aantal scholieren hem omhelzen na zijn praatje. Ik vertel dat hij op veel scholen spreekt en veel kinderen inspireert. “Komt hij ook in Nederland?” wordt er meteen gevraagd. Ik antwoord dat ik denk van niet. Op verzoek van de kinderen schrijf ik Nick z’n naam op het bord. Het wordt overgeschreven op handen en in mappen om thuis nog eens meer over hem op te zoeken.

Opnieuw een mooi voorbeeld voor de kinderen, na die andere voorbeelden die ik in deze mindsetgroep al heb laten zien. Van mensen die doorzetten, blijven oefenen en proberen, mensen die zich niet uit het veld laten slaan door tegenslag. Zo probeer ook ik elke week in een aantal dingen door te zetten, een uitdaging aan te gaan, uit mijn comfortzone te stappen. En dat is soms ontzettend spannend en eng en dan wil ik heel hard wegrennen. Maar als ik dan weer denk aan dit soort voorbeelden, dan verzamel ik weer nieuwe moed en probeer ik het nog een keer. En nog een keer… En nog een keer……..

….tot het uiteindelijk lukt!

 

Bovenstaand filmpje keken we tot 1:00 minuut. Vervolgens het filmpje hieronder van 2:43 tot 3:21. Daarna het bovenste filmpje vanaf 1:59 (nog een beetje ‘doorgespoeld’)

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *