Het bange wezeltje

De afgelopen weken heeft er elke zaterdag een nieuw deel van de blog ‘het bange wezeltje’ op onze website en Facebook gestaan. Direct hieronder het laatste deel. Alles teruglezen? Scroll helemaal naar onderen en lees alle blogs nog eens na.

Het bange wezeltje (6)

Vanavond is het eindgesprek met ouders en Selina. Ik heb er veel zin in! Ik verwacht dat ouders verrast zullen zijn om te horen wat we allemaal hebben gedaan en bereikt. Ik ben dat in elk geval zeker! Wanneer ze bij me aan tafel zitten, zegt moeder: “Het is wel spannend hè?” Ik besluit om er niet meteen op in te gaan, dit komt straks. Ik begin met vertellen wat we hebben gedaan. Af en toe vraag ik Selina om een stukje te vertellen of uit te leggen. Soms stellen de ouders een vraag tussendoor. Ik zie trotse en blije blikken over en weer gaan. Ouders vragen zich af of het soms ook moeilijk was voor Selina om antwoorden te geven op vragen. Ik geef aan dat ik soms wel stiltes heb laten vallen. “Vond je dat niet eng? Hoe vond je dat dan?” vraagt moeder aan Selina. Het is even stil. Dan vind ik het tijd om het onderwerp aan te snijden dat Selina en ik ook samen hebben voorbereid: de rol van de ouders, hoe kunnen zij supporten. Ik vertel ze dat ze soms kunnen denken dat Selina iets vast eng gaat vinden, maar dat dit niet altijd klopt. En dat het niet helpt om te zeggen: “Je hoeft niet bang te zijn. Het is wel spannend he?” Moeder knikt, ze begrijpt het. “Dat werkt zelfs averechts!” zegt ze. Ik geef aan dat dit niet zo hoeft te zijn, maar het helpt in elk geval ook niet. En het klopt niet, het zegt meer iets over het gevoel van moeder, dan over dat van Selina. Moeder vraagt zich af hoe ze er dan achter kan komen of Selina iets spannend vindt. Samen met Selina had ik daarvoor al een vraag bedacht die altijd gesteld kan worden: “Heb je er zin in?” Ik geef de andere tips die Selina kunnen helpen om meer gericht te zijn op haar doel en te kunnen switchen naar fantastische Selina. De ouders zijn blij met de tips en zien het zitten om Selina nu verder te begeleiden. De ouders krijgen het eindverslag mee met daarbij een concept van een verslag voor school, waar ze van tevoren al om hadden gevraagd. We spreken af dat wanneer het nodig is, Selina nog een paar keer langs mag komen. Tevreden sluit ik de deur achter dit fijne gezin. Wat mooi dat deze mensen zo open wilden zijn naar mij toe en zo open stonden voor de tips die ik ze gaf. In gedachten ga ik nog even terug naar één moment in dit eindgesprek. Een moment waarop Selina vertelde dat ze weer een spannend moment had meegemaakt die week. “Ik probeerde te denken aan waarom ik daar was”, vertelde ze. En: “Ik herkende het bange gevoel!” Ik voel de kippenvel weer op mijn armen. Die Selina…! Ze komt er wel!

Deze blogs zijn geplaatst in overleg met de ouders. De naam Selina is fictief en een aantal feiten zijn aangepast.

In deze blogs hebben we u een inkijkje willen geven in de coachings’keuken’. Bent u geïnteresseerd in coaching voor uw kind(eren)? Stuur een mail of maak een afspraak. In een vrijblijvend intakegesprek kunnen we samen bekijken wat er mogelijk is.

 

Het bange wezeltje (5)

Wat vond Selina het gek om de situatie waarin ze een bang wezeltje was opnieuw uit te spelen als fantastische Selina. En waarom zo gek? Omdat ze ervaarde wat een enorm verschil het was! We praten over wat ze van het bange wezeltje vindt en wanneer die nut heeft. Vervolgens kom ik in gesprek met het bange wezeltje en ik geef haar door wat Selina heeft gezegd. Ik vraag haar ook wat ze doet voor Selina. Dat vindt ze moeilijk te zeggen. Ik zeg haar dat Selina en ik denken dat ze Selina wil beschermen en zorgen dat haar geen pijn wordt gedaan. En dat dit soms ook heel goed en belangrijk is. Maar in de situatie die is nagespeeld, heeft zij Selina daarin pijn gedaan? Het bange wezeltje knikt. Ja, ze heeft haar pijn gedaan. En fantastische Selina dan? Het bange wezeltje beseft dat fantastische Selina in deze situaties heel goed is voor Selina. Ik vraag het bange wezeltje of ze zich wil terugtrekken in dit soort situaties. Wanneer Selina iets graag wil, dan hoeft zij als bang wezeltje niet zo aanwezig te zijn. Laat fantastische Selina maar voorgaan, die maakt Selina veel gelukkiger op dat moment.

Een prachtige afsluiting van de oefeningen van de laatste bijeenkomst. We hebben voldoende besproken om tot de oplossingen te komen. Het gericht zijn op het doel, het switchen naar fantastische Selina, letten op het gevoel, we schrijven alles op en bedenken samen hoe haar ouders haar kunnen helpen. Wanneer Selina wordt opgehaald door haar moeder checkt die even bij mij of Selina ook bij het eindgesprek erbij zit. “Jazeker”, zeg ik, “we gaan jullie samen vertellen wat we hebben gedaan en geleerd.” “Oh spannend”, zegt moeder, “maar dat komt vast wel goed”. Met een glimlach open ik de deur voor ze en kijk ze na.

Het bange wezeltje (4)

Ietwat gespannen zit ik te wachten op Selina. Vanavond moet hét gebeuren, ik hoop tenminste dat we vandaag tot de kern komen en oplossingen kunnen gaan bedenken voor Selina’s probleem. Ook wil ik vandaag gaan bespreken hoe haar ouders haar kunnen helpen en hoe niet. Veel te bespreken dus, gelukkig heb ik al afgesproken dat we een uur gaan zitten in plaats van 3 kwartier.

Wanneer Selina binnen komt, bespreken we even kort de afgelopen periode. Nee, ze heeft niet aan het voelen gedacht. Maar ze heeft wel een fantastische Selina moment meegemaakt. We praten er even over. Dan vraag ik haar om mee te doen met een oefening. Uit deze oefening leert Selina al één heldere oplossing: “Ik moet denken aan mijn doel en niet aan de blokkade”. Vervolgens gaan we naar de volgende oefening die ik van tevoren bedacht heb. Ik ga de situatie van de 3e bijeenkomst opnieuw uitspelen, waarbij ik zelf Selina speel. Als bang wezeltje dus. Ik verwoord daarbij zoveel mogelijk gedachten en gevoelens die we de vorige keer hebben besproken. Selina moet hier naar kijken en ook checken of ik het goed doe en zeg. Wanneer ik klaar ben zetten we de meubels weer goed. Ik vraag Selina hoe ze dit vond. Ik zie haar rechtop zitten met een zelfverzekerde blik op haar gezicht en ze zegt: “Ik snap niet waarom dit zo eng zou zijn. Daar hoef je toch niet bang voor te zijn?” Mijn hart maakt een sprongetje! Ik besef dat ik op dit moment met de fantastische Selina spreek. De fantastische Selina die het bange wezeltje onzin vindt, stom vindt. Ik vraag haar of fantastische Selina even wil laten zien hoe deze situatie volgens haar zou moeten zijn gegaan. Dit vindt ze goed. Selina doet de hele situatie van voren af aan. Af en toe vraag ik haar: “Hoe voel je je? Wat denk je nu?” Ik zie een totaal andere houding dan de eerste keer als bang wezeltje. Ze is zelfverzekerd, gaat recht op haar doel af en doet simpel datgene waar ze eerder bang voor was. Dan komt ze bij het gedeelte waar het bange wezeltje volledig blokkeerde en afhaakte. Het is het punt dat Selina de groep inkijkt en alle ogen op haar gericht ziet. Selina moet iets voor de groep doen, maar het bange wezeltje in haar zag iedereen kijken en durfde niet meer. Nu zie ik fantastische Selina in dezelfde situatie staan. Ik vraag haar: “De mensen kijken naar je. Wat denk je nu?” Dan spreekt ze de prachtigste woorden die ik niet meer zal vergeten: “Gelukkig, iedereen kijkt, niemand zit achterom en niet op te letten.” Ik besef me dat mijn provocatie van de vorige keer iets heeft gedaan in Selina. Ik stop Selina in haar ‘spel’ en zeg haar hoe fantastisch ik dit vind. Ze maakt het vervolgens nog even af en laat bij het laatste stukje opnieuw zien dat ze totaal niet bezig is met ogen die op haar gericht zijn, ook niet als ze wegloopt. Ze loopt nu frank en vrij weg en niet met gebogen hoofd. Prachtig om te zien! Het is tijd om in gesprek te gaan met het bange wezeltje…

 

Het bange wezeltje (3)

Selina zit voor de derde keer bij me voor een coaching sessie. Zojuist heeft ze mij voorbeelden genoemd van een bang wezeltje moment en een fantastische Selina moment. Samen hebben we terug proberen te halen hoe ze zich toen voelde en hoe dat er uit zag, waardoor we nu nog duidelijker op papier hebben staan hoe beide staten er uit zien bij Selina. Ik maak een snelle overweging in gedachten. Want het bange wezeltje voorbeeld is een mooi voorbeeld om dieper op in te gaan en te ontdekken wat er nu precies gebeurt bij Selina. Een manier om dit te doen is psychodrama. Zou dit kunnen bij Selina, zou ze dit willen? Ik besluit het te gaan proberen en leg haar even kort uit wat ik wil gaan doen en of ze mee wil doen. Ja, dat wil ze, dat is fijn! We verschuiven een aantal meubelstukken en spelen de hele situatie stap voor stap uit. De hele tijd door gaan we samen naast elkaar van plek naar plek en stel ik haar vragen: “Wat gebeurt er nu? Hoe voel je je nu? Wat denk je nu? Hoe bang ben je nu? Wat zeggen je ouders nu tegen je?” Dan komt ze bij het gedeelte waar het bange wezeltje volledig geblokkeerd raakt en afhaakt. Het is een punt waarop Selina de groep inkijkt en allemaal ogen op haar gericht ziet. Selina moet iets voor de groep vertellen, maar ziet iedereen kijken en durft niet meer. Ik zeg ietwat provocerend tegen haar: “Maar wat dacht je dan? Je wist toch dat je dit ging doen en dat ze dan zouden gaan kijken? Of dacht je dat iedereen naar de grond zou kijken?” Als ik doorvraag waarom dit nu zo eng voor haar is, komt Selina er niet uit. “Ik heb dit altijd eng gevonden”, zegt ze ten slotte. We spelen de situatie verder uit en wanneer we klaar zijn zetten we de meubels weer terug en gaan we weer op onze stoelen zitten. Ik heb het er warm van gekregen, maar ben heel blij met wat er zojuist is gebeurd. We hebben nu namelijk veel meer zaken helder, er zijn echt dingen aan het licht gekomen. Snel bedenk ik hoe we het laatste kwartiertje het beste kunnen invullen. Mij is opgevallen dat Selina moeite heeft met het voelen, dus ik besluit nog een paar voeloefeningen te doen. Wanneer we klaar zijn vraag ik haar om de komende tijd meer te letten op wat ze voelt. Want wanneer ik haar wil leren te switchen van bang wezeltje naar fantastische Selina, dan moet ze het wel door hebben dat ze het bange wezeltje aan het worden is. In de oefening psychodrama zag ik dat het bange wezeltje heel langzaam in Selina sluipt, zonder dat ze het bewust door heeft. Op het moment dat het bange wezeltje zorgt voor blokkeren en opgeven, is het eigenlijk te laat om te switchen naar fantastische Selina. De druk is vóór die tijd namelijk al enorm opgevoerd tot dat hoogtepunt en die blokkering. Ik wil graag dat Selina leert om bewust te voelen dat ze zich wat bang voelt en op zo’n moment fantastische Selina probeert te worden. Maar hoe kan ze dit worden… dat is een vraag waar we ons de volgende keer, de laatste keer van het mini traject, op moeten gaan richten…

Het bange wezeltje (2)

Selina komt opgewekt de kamer in. We bespreken hoe het gaat en of er ook angstige momenten zijn geweest de afgelopen tijd. Selina heeft een spreekbeurt gehouden in de klas en dat vond ze eerst wel eng, maar daarna ging het heel goed. Ik vraag haar waardoor ze denkt dat dit komt. “Omdat ik het al vaker heb gedaan”, vertelt Selina. We praten er nog even over door en vervolgens besluit ik de staatoefening te gaan doen. Samen met Selina bedenken we namen voor de angstige staat van zijn en de tegenovergestelde staat daarvan. Dat is even lastig, maar dan komen we op: het bange wezeltje en fantastische Selina. Ik vraag haar om het bange wezeltje te worden. Hoe ziet dat er uit, hoe zit die op haar stoel. Dit is natuurlijk helemaal nieuw voor Selina, dus ze kijkt me wat onzeker aan. Ik verander mijn staat ook in een wat bange staat: zak wat onderuit, laat mijn schouders hangen, kijk naar beneden en begin monotoon en zachtjes te praten. Dit spiegelen werkt, want Selina neemt dezelfde houding aan. Ik benoem wat ik bij haar zie en blijf wat monotoon praten, om haar goed in het gevoel te houden. Wanneer we gaan switchen naar fantastische Selina schudden we eerst even lekker gek met ons lijf en gaan dan weer zitten. Selina doet lekker mee. Het lukt haar goed om de fantastische Selina te laten zien. Ze zit rechtop, kijkt naar voren, helder, blij. Ze praat opgewekt. We switchen een paar keer van staat. Ik leg Selina uit dat ze dit zelf doet. Ze kan zelf veranderen naar fantastische Selina. Ik vraag haar om op te letten of ze het bange wezeltje of fantastische Selina herkent in situaties in het dagelijks leven en zwaai haar met die opdracht uit.

Het bange wezeltje (1)

Selina komt de kamer binnen. “Nou, dit is toch niet zo spannend, wel? Komt vast wel goed!” zegt haar moeder tegen haar. Ze blijft nog heel eventjes hangen, terwijl ik al met Selina begin over haar favoriete sport: volleybal. Wanneer moeder weg is beginnen we met de coaching.—Het is de eerste keer en ik vind het spannend hoe het zal lopen. Tijdens de intake was Selina heel stil en waren vooral haar ouders aan het woord. Ze vertelden dat Selina in sommige situaties snel bang wordt en dan blokkeert. Toen ze voorbeelden noemden, was Selina al snel in tranen. Met deze beelden nog op mijn netvlies ben ik benieuwd hoe snel we tot een probleemstelling en doel zullen komen. Ik heb van tevoren al bedacht dat ik haar de tijd ga geven om te antwoorden.—

Ik stel haar als eerste de vraag wat volgens haar het probleem is en waar we aan moeten werken. De stilte laat ik even duren, maar dan komt er een helder antwoord. “Ik geef snel op”, zegt Selina. “Oké”, zeg ik, “en waarom geef je snel op?” “Ik vind snel dingen eng”. Ik ben blij verrast… het lukt haar om antwoorden te geven en dat blijft de rest van de coachingsbijeenkomst zo. We schrijven samen op bij wanneer ze snel opgeeft en wanneer iets minder snel en we ontdekken dat er momenten zijn waarop ze iets eventjes heel eng vindt, maar dan toch niet opgeeft. De rest van de tijd maken we samen nog een groot vel met haar naam in het midden en eromheen allemaal dingen geschreven en getekend die bij haar horen. Wat kan ze goed, wat vindt ze lekker, wat zijn haar eigenschappen. Aan het einde van de 3 kwartier is er veel gezegd en besproken.

Wanneer ze naar huis is, ga ik nog alles na in mijn hoofd. Ik blijf hangen bij de vraag die ik haar op een gegeven moment stelde: “Vond je het eigenlijk ook eng om hier naar toe te komen?” Ze zei: “Nee.” Op de vraag waarom niet, vertelde ze dat ze het niet eng vond omdat ze wist wat er ging gebeuren, want dat had ik verteld tijdens de intake. Dus… moeder dacht waarschijnlijk dat Selina het eng vond om bij mij te komen, maar dat was helemaal niet zo. Ik glimlach en weet dat ik dit nieuwe inzicht nog zal gaan gebruiken in de komende coachingsmomenten…

 

De naam Selina is fictief. Lees elke zaterdag het volgende deel op de website.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *