Fixie

Ik zit samen met een coachee aan tafel. Zojuist heb ik wat uitleg gegeven over mindset: growie en fixie. We hebben er een paar filmpjes over gekeken. Nu zitten we aan een denkspel. De eerste opdracht is zojuist opgelost in ongeveer 1 minuut. Ik sla wat over en pak opdracht 8 ervoor. De coachee gaat aan de slag. Het gaat lastig. Steeds moet de coachee weer opnieuw beginnen en ik zie dat binnen no time er tactieken ontstaan. Zo snel heb ik dat nog niet eerder gezien. Na een aantal minuten, die natuurlijk een eeuwigheid lijken te duren, is de opdracht opgelost. Ik vraag de coachee welke van de 2 opdrachten het beste ging. “De eerste”, hoor ik al snel. “Ok, en waarom?” “Omdat die heel snel ging.” Ik zeg dat ik dat snap, maar dat ik eigenlijk de tweede het beste vond gaan. Er wordt verbaasd naar mij gekeken. “Ja, want die tweede was lastiger en daarom ging je al snel allerlei tactieken en manieren gebruiken om het beter te kunnen oplossen. Ik zag je tijdens de 2e opdracht enorm groeien en beter worden, terwijl dat bij de 1e opdracht niet nodig was en dus niet gebeurde.” Mooi om dan de blik te zien van zo’n kind. Echt omdenken is dit, zijn ze meestal niet gewend. Ik geef in een opwelling het spel mee en vraag om nog meer opdrachten op te lossen en te proberen door te zetten. Ik ben heel benieuwd waar deze coachee mee terug komt en geniet nog even na.

Het is een sessie later dat dezelfde coachee met het spel in handen weer bij mij komt zitten. Er zit een briefje in met de nummers van opdrachten die opgelost zijn. Ik zie oplopende getallen en er staat een hoog getal tussen. Ik kijk in het boekje en ontdek dat het de allerlaatste opdracht is, dus de moeilijkste. “Heb je die opgelost?” vraag ik. “Ja”, hoor ik enigszins trots. “Hoe ging dat?” “Het duurde wel lang, maar uiteindelijk is het gelukt”. Ik vraag of de coachee deze nog een keer hier wil doen. “Oké”, hoor ik licht twijfelend. Het duurt een heel aantal minuten. Ik probeer mijn eigen Fixie steeds opzij te schuiven en geduldig af te wachten zonder tips te geven. Dat lukt gelukkig. Zonder dat ik me er mee bemoei lukt het de coachee uiteindelijk de opdracht op te lossen. Ik kan het niet laten om te juichen. “Ik zag dat je je tactieken hebt gebruikt, echt super dat je zo hebt doorgezet tot je het uiteindelijk hebt opgelost. Misschien wilde je tussendoor eigenlijk wel stoppen? (ik zie een knikje met een glimlachje) Maar je deed het niet en ging door, top!” Oprechter kan ik dit niet zeggen, want zo voel ik het volop. Immers zelf voelde ik mijn Fixie, die tegen mij zei: laat hem maar stoppen, dit duurt te lang; geef maar een tip, anders lukt dit nooit. Tja, het is vaak irritant om zelf regelmatig nog Fixie te zijn als je kinderen leert om Growie te worden, maar…. het heeft ook een positieve kant. Ik kan namelijk wél goed invoelen hoe lastig het voor de kinderen is om van Fixie ineens Growie te proberen te zijn. En dat maakt dat ik oprechte bewondering heb als het ze lukt!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *