Een vol hoofd

Ze zit bij me met een vol hoofd! Zojuist huilde ze nog, kroop ze tegen haar moeder aan en zei ze dat ze naar huis wilde om in bed te gaan liggen. Zei ze nog dat ze geen idee had wat ze mij moest vertellen over haar volle hoofd. Ik probeerde haar gevoel niet te veel bij mij naar binnen te laten komen. Inleven, maar niet meehuilen. Dat lukt wel, maar ik heb er wel een zwaar gevoel bij. Als moeder weg is, begin ik met haar te praten over haar volle hoofd. Ik maak een klein grapje en ik zie een lachje verschijnen. Ik improviseer, pak een papier en begin een hoofd te tekenen. De bovenkant van het hoofd, de hersenen zeg maar, wordt mijn focus. Ik teken daar vakjes en vertel haar dat er waarschijnlijk heel veel dingen zijn geweest vandaag waardoor het nu vol is. En als je hoofd vol is, dan is er paniek in je hoofd en wil het allemaal niet meer. Terwijl ik zo praat zie ik aan haar dat ze rustig is en weer kan praten en nadenken. Ik vraag haar welke dingen er zijn geweest vandaag waardoor haar hoofd vol raakte. Ik help haar eerst op weg met de dingen die moeder zojuist verteld heeft. Maar ik stop al gauw met helpen, want ze kan het zelf al vertellen. Waar ze eerder nog tegen haar moeder zei dat ze niet wist hoe ze moest vertellen wat er gebeurd was, lukt het nu gelukkig wel. De vakjes in het hoofd raken steeds voller. Als ik alle vakjes heb gevuld, bedenkt ze er zelfs nog 2 dingen bij. Oké, we maken er gewoon nog 2 vakjes aan vast. Ik wil met haar kijken hoe ze hier de volgende keer mee om kan gaan en kan voorkomen dat er ruzies ontstaan thuis door een vol hoofd. Ik vraag haar daarom om met een cijfer aan te geven hoe vol haar hoofd nu is. 10 is helemaal vol en zo was het toen ze bij mij aankwam. Nu, na het praten en hoofd tekenen, is het cijfer dat ze geeft: 4. We kijken elkaar aan en ik vraag haar hoe het volgens haar komt dat het van 10 naar 4 is gegaan. Ze weet het antwoord: “Doordat ik er over praat en we het hoofd hebben getekend”. Ze besluit dat ze dit vaker zo wil gaan doen. Ze bedenkt dat ze tegen haar ouders bv. “8” kan zeggen als haar hoofd best vol zit. Ze kan dan even een rustig plekje zoeken en dan wil ze het hoofd tekenen. Daarna wil ze dit bespreken met haar ouders. Soms staan er zorgen in het volle hoofd en zijn het zorgen die weggenomen kunnen worden door haar ouders. Of waar ze bij kunnen helpen. We roepen haar moeder erbij en het meisje vertelt haar idee. Moeder is blij en wil het graag zo gaan doen. Ik vertel ze dat we de volgende keer door gaan praten over: 1. Hoe kun je voorkomen dat je hoofd te vol raakt? 2. Hoe kun je nog meer jezelf rustig krijgen en je hoofd legen? Daarvoor gaan we kijken naar een aantal boeken met gerichte tips. Aan het eind van de sessie vertrekken moeder en dochter dankbaar. “Ik vond het echt fijn”, hoor ik het meisje nog zeggen. Wanneer ze weg zijn voel ik bij mezelf: mijn zware gevoel is weg en heeft plaats gemaakt voor een warm, dankbaar gevoel. Dankbaar dat ik elke keer weer de juiste woorden weet te zeggen en manieren weet te kiezen om verschil te maken. Zo fijn om deze kinderen te helpen!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *